Dus besloot ik mee te gaan met een mountainbike tour de Brownsberg op. We begonnen met fietsen vanaf de kruising, eerst 18 km naar de voet van de berg en vervolgens ruim 10 km omhoog.

Dus ons wieler outfit aan, banden pompen, zadel stellen en klaar voor de uitdaging…

Ziet er sportief uit, toch?

Even een groepsfoto, nu nog uitbundig en vol energie.

De man van de supplies/surprise. De belangrijkste man tijdens de tour.

Een laatste instructie aan de voet van de berg, voor de klim begint.

En dan ploeteren, zweten, puffen, schakelen, afstappen, lopen en weer fietsen.

Na een nachtje rust en regen even een klein tochtje gemaakt op de berg, met als doel een vies pak. Want om de plassen heenrijden lukte echt niet meer, dus dan maar met snelheid erdoorheen.

En daarna de instructie voor de afdaling: voorzichtig, want het is spekglad na de regen.

En dat heeft Bastiaan gemerkt, hij is flink onderuitgegaan, dus moest bij de medische post worden gehecht.

Na de afdaling tijd voor een soepje. Dat ging er goed in.

En insmeren voor de laatste 18 km terug naar de kruising, want ondertussen is het bloedheet.

Het was een leuke, inspannende tour geweest, mede mogelijk gemaakt door onze supplies man!

Ryan en Klaske zijn namelijk afgelopen mei in Nederland getrouwd en zouden een receptie in Suriname houden. We hebben onze tuin aangeboden als receptie-locatie. Dus moest de tuin een beetje worden “ge-upgrade”. Vandaar dat onze tuin nu ’s nacht er mooi verlicht bij staat.

Door de regelmatige afwisseling van regen en zon van afgelopen weken, ziet de tuin er lekker groen uit.

Het gras weer lekker kort gemaaid.

Lekker fris groen!

Panda is z’n natuurlijke habitat (in de tuin, onder de palmen)

Lies (alias: poes) op avontuur.

Ziggy op haar favoriete stoel (als wij niet thuis zijn).

Dit is Rupsje “nooitgenoeg” (lengte: ca. 15cm). Hij zat samen met z’n 40 broertjes en zusjes in één van onze palmen!

Huiskring-weekend:

Het eerste weekend van juli zijn we als huiskring (lees: soort bijbelstudie-club) twee dagen naar Bersaba geweest.

Bersaba ligt ca. 50 km ten zuiden van Paramaribo.

Een weekend met de huiskring betekent:

- Uitgebreid ontbijten (van links naar rechts: André, Ria, Rutger en Greetje)

- Kuieren (van links naar rechts: Rutger, Gert, Greetje, Emiel en André)

- Ravotten (van links naar rechts: Greetje, Rutger en Marieke

- Nog meer ravotten (van links naar rechts: Gert, Marieke, Rutger en Greetje

- Babbelen

- Volleyballen (van links naar rechts: Ria, Anja en Greetje)

- Bijbelstudie (van links naar rechts: Anja, Gert, Ria, Wim, Rutger, Greetje, Emiel en André)

- BBQ’en in de regen…

- Mannenpraat…

- Afscheid nemen van Bersaba.

Met dank aan Rob en Hilma!

Met een aantal personen in de caravan is het al snel warm en huiselijk.

Maar als het even kan heeft het buitenleven de voorkeur.

Weer bijpraten met vrienden.

En genieten van het loslopend wild.

We hebben een goede tijd gehad in Nederland. We zijn weer terug in Switie Sranan, want duty calls. En voor je het weet zit je er weer middenin.

Doritha en Cornelis zijn ons voor de tweede keer komen opzoeken in Suriname. Doritha was jarig op de dag van aankomst, dus volgens traditie kreeg ze een verjaardagstaart met foto…

Het eerste weekend naar Babunhol gegaan. Dit was een heel relaxed weekend, mede vanwege problemen met een vastzittende rem. Hierdoor zijn we verder niet gaan touren. Voor de mannen was het vooral zweten. Maar met resultaat!

Natuurlijk een bezoekje aan de waterkant.

Tijdens de dolfijnentour lukte het niet om de dolfijnen goed vast te leggen, maar gelukkig poseerde deze rode ibis beter voor de foto!

Met eigen auto en een geleende auto staan we klaar voor vertrek naar het bos.

We waren niet de enige die met Pasen het bos in gingen. In de file voor het veer bij Carolina…

Onderweg even pauzeren en de weg vrijmaken.

Een spannende brug onderweg. Even focussen.

Een eigen kampje bouwen.

En dan genieten van een hapje en drankje bij een kampvuur

De volgende dag het kamp opgebroken en geprobeerd via een andere route terug te rijden. Alleen stuiten we op een boom op de weg. Deze boom met houwers en auto te lijf gegaan en bedwongen. Maar na de volgende obstakels toch maar besloten terug te keren en dezelfde weg terug te rijden.

Zuurzakboom in eigen tuin.

Apebroodboom, een kolossale vrucht.

En de Grietjebie, de bekendste vogel van Suriname.

Wat heeft God het toch allemaal mooi gemaakt!
Met dank aan de fotografen Bert en Willy

Natuurlijk samen genieten van de Surinaamse keuken

En gezamenlijk op pad naar een plantage

Met pap en mam naar het Nassau gebergte in oost-Suriname. Eerst naar het basiskamp wandelen met onze bagage.

Het basiskamp stelde weinig voor. Het (te kleine) zeil moest worden bevestigt en de openingen opgevuld met palmbladeren. Daarna de hangmatten en klamboes binden en dan maar hopen dat het niet teveel gaat regenen. De regen kwam toch in de vroege morgen. Maar we hielden het grotendeels droog in het kamp. Het was primitief, maar wel midden in de natuur. Baden deden we in een kleine kreek naast het kamp. En ’s nachts hoorden we vele dierengeluiden.

De gids was ook meteen kok en maakte in de “keuken” de maaltijd klaar.

Na 2 uren flink klimmen en zweten hebben we de top van de berg bereikt. De top is helemaal begroeid en het is erg mistig, waardoor we helaas niet kunnen genieten van het uitzicht.

Maar wel van een lekkere maaltijd, hoewel we eerst even met poncho’s een afdakje moesten maken om droog te kunnen lunchen. Gelukkig kwam de regen niet tijdens het wandelen, maar ’s nachts of tijdens een rustmoment.

We besloten niet nog een nacht in het basiskamp door te brengen, maar meteen door te gaan naar het volgende kamp. Dus de hangmatten opgeruimd, zeil weggehaald en met bagage terug gewandeld. En… de rivier is al snel weer bereikt.

En dan lekker genieten van een biertje na alle “ontberingen”. De gids ging op zoek naar een boot die ons naar het kamp zou brengen.

En ja hoor, na een uur varen bereikten we kamp Wadaa. Een mooi kamp voorzien van alle faciliteiten, waar we heerlijk konden relaxen.

De Marowijnerivier is een redelijk druk bevaren rivier. Er wordt veel olie vervoerd naar de goudzoekers gebieden, maar ook een auto wordt gewoon op een korjaal vervoerd. Dan sta je toch wel even te kijken.

Op bezoek bij goudzoekers. Het motorblok van de pomp was net bij het verplaatsen gevallen, waardoor hij gerepareerd moest worden. Overal ligt olie en het hele gebied is een puinhoop. Echt erg om te zien.

Onderweg natgeregend. Maar de obstakels onderweg worden feilloos genomen door André Poppins.

De zondag werd voornamelijk gebruikt om te lezen, puzzelen en babbelen.

Maandag komt de schoolboot aan bij de lagere school van Wadaa.

Nog even een bezoek gebracht aan de school en een lijst meegekregen met wat ze allemaal nodig hebben.

En toen terug naar huis. Eerst een uur met de boot naar Snezikondre. Daarna met de auto 100 km. over een bauxietweg en daarna nog eens 100 km over een asfaltweg, met golvend wegdek. Maar toen waren we weer thuis en begon de werkweek…

Scarborough, de hoofdstad van Tobago, waar net een cruiseschip uit Duitsland was aangemeerd.

Lekker crossen met de motor.

Feestje met oud en nieuw te Charlotteville, een rustig vissersdorpje, waar we lekker hebben gedanst.

Waarna we werden uitgenodigd om op een zeilboot verder feest te vieren.

En tot de zonsopgang lekker hebben gebabbelt.

Het uitzicht van ons appartement in Charlotteville.

Mooie view

En nog een

Een baai helemaal voor ons alleen…

De zee was ruig, met manshoge golven

Chris en Aimee waren toevallig in dezelfde periode ook op Tobago. Dus gezamenlijk borrelen.

En kijken naar de zonsondergang.

Op het toeristenstrand te Pigeon-point met een LLB: Lemon, Lime and Bitters.

Vissers te Castara, bezig netten binnen te halen

Allemaal genieten we van de vis: hij hengelend, wij snorkelend

Een mooi contrast, toeristencomplex naast locale woning.

En nog een foto van Trinidad. Hier is de kust wat ruiger en het zicht wat minder…

Kortom: We hebben genoten en konden niet zo goed kiezen, dus het zijn veel foto’s geworden.

Wie is toch die man die elke kerst het vlees snijdt…

En niet zomaar een stukje vlees, maar rund van het spit.

De morning after… Wat gaat er boven slapen onder een sterrenhemel?

De 4 monsters waren ook van de partij. Zij waren blij even de stad met alle vuurwerk geluiden te ontvluchten.

De mannen van het goede leven.

Chillen bij de kreek met echte retro-relax-stoelen

Zoek de kerstballen.

Tijd voor een borrel: blackcat/cola met een lemmetje natuurlijk, onder het toeziend oog van Rogier

Rogier en Nathalie proosten, terwijl de gevulde champignons garen.

Paul en Hilde

En dan als afsluiting een groepsfoto. Want wij hebben genoten van een relaxte kerst, zonder te weten van alle ellende in Albina.

Doel: een moeilijk parcours afleggen, zonder hulp van buitenaf. Lier verplicht, helm ook.

Wij stonden aan de zijlijn, want dit is voor de echte mannen

Maar zoals je ziet bakten die er niet veel van… Is toch een eitje, daar hoef je toch niet vast te zitten? Dus begin maar te lopen met de lier…

Veel rook, weinig actie. De rotsblokken zijn echt een flink obstakel. Die is niet zo bezig met Kopenhagen.

OEPS….. en toen ging die niet meer voor of achteruit.

Maar gelukkig was er hulp, grof geschut werd ingezet.

Ja, het valt niet mee in de modder. Maar hij komt eruit. Alleen helaas niet op eigen kracht. Dus zoals jullie zien was het veel kijken en wachten tot ze uit de modder kwamen, want het parcours was te moeilijk voor de deelnemers. De regen heeft het ook niet gemakkelijker voor ze gemaakt. Ook de toeschouwers hadden een zware job om na de regen weer veilig thuis te komen over de spekgladde klei.
Maar na al deze stoere foto’s een lieve afsluiting. Want zeg nou zelf. Zijn ze niet schattig?

Brasa,

André en Marieke